بیگانه ای در درون

یه حدیث قدسی خطاب به انسان شنیدم که می فرماید:همه ی عالَم رابرای توخلق کردم وتورا برای خودم. میشه باالهام گرفتن ازاون جمله ی خودشناسی یعنی خداشناسی،این برداشت روداشت که فقط کافیه همه کائناتی که تحت اختیار تو خلق شدند رو درجهت رسیدن به خودت(اون روحی ازخداکه درتودمیده شده)قراربدی!دقیقا ازهمون نقطه بی نیازی به همه عالَم رو درخودت می بینی.پیامبراکرم(ص):همه مردُم معدن هایی ازنقره وطلاهستند[اشاره به استعدادهاوتوانمندی ها].

همیشه این ذکررولبت باشه:الآن اولشه،جوری سنگ تموم بزار که بعدا《ای کاش》ذکرلبت نشه!همه ثروت های عالَم قابل برگشته جز فرصت ها که به قول امیرالمؤمنین(ع)مانندابرها درگذرندوچه ضرری بالاترازاین ضرر؟هیچی!والله هیچی..

برجسته ترین چیزی که یادگرفتم این بودکه انگار کلیدِ درمانِ این دردِ واقعا پیچیده،عشقه؛نقطه ای جای منه که حال دلم خوب باشه نه اینکه قابل تاییدِ تحلیل های مغزمن باشه...چرا که به نظرم نقطه اشتراک همه ی این نشانه ها حسِّ عدم تعلقه که خب تعلق هم از علاقه میادوعلاقه هم به معنای میل قلبی داشتنه.

لُبِّ کلام اینکه:به دیگران آزادی بدهید،آن گاه آزادی راتجربه خواهید کرد؛تازمانی که نظردیگران درموضوعات اولویت داشته باشه،نظر خودم توحاشیه سِیرمی کنه..واین معنای اسارتِ من در نظرات مختلف الشکل میلیارد میلیاردآدمه!(به نظرم جاداشت انتهای صوت《واسه نونه ازآقای محمداصفهانی》پخش بشه)

سلام و تشکر بابت دوره‌ی تکان دهنده وقابل تامل بیگانه ای در درون. واقعا مفید بود .
سالم و پر روزی باشید