دیدگاه‌ها (983)

نسرین پسنده 13 فروردین 1404

سلام،
برجسته ترین نکته:
خلوت از اغیار باید، نه ز یار
پوستین، بهر دی آمد، نه بهار
____
با کسی معاشرت کنم که حس خوبی نسبت به خودم و زندگی در من ایجاد کند.
آدمهای سمی زندگی من، زمان خوارها وانرژی خوارها و دارایی خوارهای زندگی من هستند که شامل آدمهای اهل درد دل، حسود، کنجکاو در مسائل زندگی من، قربانی، بیدار کننده میل به گناه در من، با فاصله طبقاتی زیاد با من می باشند.
باید با افراد غیر خانواده با آن خصوصیات قطع معاشرت کرد و با افراد خانواده به آن خصوصیات، باید با رعایت فاصله مطمئنه و دیدارهای حداقلی و کنترل زبان خود(کم گویی و گزیده گویی) معاشرت برقرار کنم.
عافیت= سلامت همه جانبه
شریک مال من=وارث و حوادث

طاهره محمودیه 13 فروردین 1404

سلام و عرض ادب
فوق العاده درس زیبایی بود . به یاد ایاک نعبد و ایاک نستعین که هر روز در نماز میگیم افتادم . و سپس یاد داستان حضرت یونس که برای نجاتش جمله ای که خداوند بهش یاد داد همین بود .
انی کنت من الظالمین . و همین قبول مسئولیت زندگی اش بود و باعث دعایش قبول شود و از غم نجات پیدا کرد .

معصومه محمدی 13 فروردین 1404

من همیشه والدینم را مسئول ناراحتی های روحی و اجتماعی ام می دانستم . حتی اگر مطالعه میکردم با استناد به آن مطالب می خواستم بهشون ثابت کنم که تقصیر اونها بوده . توقع زیاد و بحث بر سر این توقع با والدینم و اثبات اینکه مقصر آنها هستند ، یکی از مهم‌ترین نشتی های انرژی من در زندگی بوده و هست .
استاد ازت ممنونم . من قبلا مطالعه کرده بودم که خودم مسئول هستم اما شما به گونه آن را بیان میکنید که کاملا شیرفهم شدم و تمامی مصداق هایش را در زندگی ام پیدا کردم .
خدا را شاکرم به خاطر حضورتون در مسیر زندگی ام

نسرین پسنده 13 فروردین 1404

سلام،
ننگرم کس را وگر هم بنگرم
او بهانه باشد و تو منظرم
چه حقیقت شیرینی!

نسرین پسنده 13 فروردین 1404

سلام،
هر لحظه و هر ساعت، یک شیوه نو آرد
شیرینتر و نادرتر، زان شیوه پیشینش
این مبحث بسیار بسیار گواری وجودم شد. نوش جانم!