کمال گرایی چیست؟ بررسی صفر تا صد
تا به حال شده کاری را فقط به این دلیل شروع نکنید که مطمئن نیستید میتوانید آن را بینقص انجام دهید؟ یا بعد از یک موفقیت، بهجای خوشحالی، مدام به اشتباهات کوچک خودتان فکر کنید؟ شاید هم ساعتها برای انجام یک کار ساده وقت بگذارید، اما در پایان همچنان احساس کنید نتیجه بهاندازه کافی خوب نیست.
این تجربهها ممکن است نشانههای کمالگرایی باشند؛ الگویی که گاهی در ظاهر شبیه تلاش برای موفقیت است، اما در عمل میتواند به اضطراب، اهمالکاری و نارضایتی مداوم از خود منجر شود.
کمالگرایی زمانی مشکلساز میشود که ارزش خودمان را به عملکرد بینقص گره بزنیم و اشتباه کردن را نشانه شکست شخصی بدانیم. در چنین شرایطی، حتی موفقیت هم لزوماً احساس رضایت ایجاد نمیکند.
اما آیا هر فردی که استانداردهای بالایی دارد، کمالگراست؟ کمالگرایی خوب است یا بد؟ آیا میتوان بدون کنار گذاشتن اهداف بزرگ، از فشار روانی آن کم کرد؟ در این مقاله، به این پرسشها پاسخ میدهیم و راهکارهایی کاربردی برای شناخت، کنترل و کاهش کمالگرایی بررسی میکنیم.
فهرست مطالب
- 1. کمال گرایی چیست؟
- 2. از کجا بفهمیم کمالگرا هستیم؟
- 3. انواع کمال گرایی چیست؟
- 4. تفاوت کمال گرایی مثبت و منفی چیست؟
- 5. کمال گرایی از کجا میآید؟
- 6. کمال گرایی چطور به اهمال کاری و کارهای نیمه تمام میرسد؟
- 7. برای کاهش کمال گرایی از کجا شروع کنیم؟
- 8. چه زمانی از روانشناس کمک بگیریم؟
- 9. جمعبندی
- 10. سوالات متداول
کمال گرایی چیست؟
تعاریف مختلفی از کمالگرایی (Perfectionism) وجود دارد. برخی آن را الگویی از افکار، احساسات و رفتارها میدانند که در آن فرد استانداردهای بسیار بالایی برای عملکرد خود تعیین میکند و ممکن است ارزشمندیاش را به میزان دستیابی به آن استانداردها وابسته بداند.
اگر بخواهیم سادهتر توضیح دهیم که کمالگرایی یعنی چه، باید بگوییم فرد کمالگرا اغلب احساس میکند خوب بودن کافی نیست و باید بهترین، بیاشتباه یا فراتر از انتظار دیگران باشد.
مجتبی تمسکی در تعریف کمالگرایی میگوید:
کمالگرایی شبیه به یک توده یخ شناور روی آب است که فقط قسمت بالای آن دیده میشود و آن قسمت بالای توده یخ همان میل به برتری است اما قسمت زیر یخ که 90 درصد این توده یخ را تشکیل می دهد ترس از شکست است.
البته تعیین اهداف بلندپروازانه بهخودیخود مشکل محسوب نمیشود. تفاوت اصلی در واکنش فرد به اشتباه، شکست و نتیجهای است که با انتظارش فاصله دارد.
برای مثال، دو دانشجو را تصور کنید که هر دو میخواهند نمره بالایی بگیرند. دانشجوی اول پس از گرفتن نمره ۱۸، اشتباهاتش را بررسی میکند و برای امتحان بعدی آماده میشود. اما دانشجوی دوم همان نمره را نشانه بیاستعدادی خود میداند و روزها بابت آن احساس شرمندگی میکند.
در پژوهش شناختهشده شفـران، کوپر و فیربرن (۲۰۰۲)، کمالگرایی بالینی با وابستگی بیشازحد ارزیابی فرد از خودش به تلاش برای دستیابی به استانداردهای دشوار، حتی با وجود پیامدهای منفی، توضیح داده شده است.
اگر ترس از اشتباه باعث میشود کارهای مهم را عقب بیندازید یا بارها بازبینی کنید، سرفصلهای دوره صوتی «کمالگرایی و اهمالکاری» مجتبی تمسکی را ببینید و با نیاز خودتان تطبیق دهید.
دوره صوتی کمالگرایی و اهمالکاری
اگر بارها تصمیم گرفتهاید کاری را شروع کنید اما باز هم آن را عقب انداختهاید، وقت آن است ریشه مشکل ر...
از کجا بفهمیم کمالگرا هستیم؟
نشانههای کمالگرایی همیشه آشکار نیستند. بعضی افراد کمالگرا بسیار منظم و پرتلاش هستند، درحالیکه بعضی دیگر به دلیل ترس از اشتباه، شروع کارها را به تعویق میاندازند.
مهمترین علائم کمال گرایی عبارتاند از:
- ترس شدید از اشتباه: حتی اشتباهات کوچک را نشانه شکست یا بیکفایتی میدانید.
- انتقاد مداوم از خود: موفقیتهایتان را کماهمیت میبینید، اما اشتباهاتتان را بزرگ میکنید.
- استانداردهای غیرواقعبینانه: انتظاراتی از خود دارید که دستیابی مداوم به آنها دشوار یا غیرممکن است.
- نیاز به تأیید دیگران: نظر و قضاوت دیگران تأثیر زیادی بر احساس ارزشمندی شما دارد.
- دشواری در تمام کردن کارها: بارها نتیجه کار را بررسی یا اصلاح میکنید.
- تفکر صفر و صدی: عملکردتان را کاملاً موفق یا کاملاً شکستخورده ارزیابی میکنید.
- ناتوانی در لذت بردن از موفقیت: بلافاصله پس از رسیدن به یک هدف، استاندارد بالاتری تعیین میکنید.
- مقایسه مداوم: دستاوردهای خودتان را با بهترین عملکرد دیگران مقایسه میکنید.
این ویژگیها بهتنهایی برای تشخیص یک مشکل روانشناختی کافی نیستند. شدت، تداوم و تأثیر آنها بر زندگی اهمیت بیشتری دارد.
پژوهش مروری اسمیت و همکاران (۲۰۲۲) نیز نشان میدهد که کمالگرایی پدیدهای چندبعدی است و نگرانی درباره اشتباهات، تردید در عملکرد و انتظارات سختگیرانه میتوانند به شکلهای متفاوتی ظاهر شوند.
برای شناخت بهتر این الگوها، تقویت خودآگاهی اهمیت دارد؛ زیرا کمک میکند متوجه شوید در چه موقعیتهایی بیشترین فشار را به خودتان وارد میکنید و چه افکاری پشت این فشار قرار دارند.
انواع کمال گرایی چیست؟
کمالگرایی یک ویژگی یکسان در همه افراد نیست. هیویت و فلت در مدل چندبعدی خود، سه نوع اصلی کمالگرایی را معرفی کردهاند که هرکدام منشأ متفاوتی برای انتظارات سختگیرانه دارند.

کمال گرایی خودمحور
در کمالگرایی خودمحور، فرد استانداردهای بسیار بالایی برای خودش تعیین میکند و احساس میکند باید همیشه عملکردی عالی داشته باشد.
برای مثال، ممکن است کارمندی تصور کند هر اشتباه کوچک در گزارش کاری به معنای ناتوانی اوست. این نوع کمالگرایی میتواند با تلاش و پشتکار همراه باشد؛ اما وقتی با خودانتقادی شدید ترکیب شود، فشار روانی زیادی ایجاد میکند.
کمال گرایی دیگرمحور
در کمالگرایی دیگرمحور، فرد از دیگران انتظار عملکردی بینقص دارد. چنین فردی ممکن است اشتباهات همکاران، اعضای خانواده یا شریک عاطفی خود را بهسختی بپذیرد. این الگو گاهی با رفتارهای کنترلگری همراه میشود؛ بهخصوص زمانی که فرد تصور میکند دیگران باید دقیقاً مطابق استانداردهای او رفتار کنند.
کمال گرایی تجویز شده از سوی جامعه
در کمالگرایی جامعهمحور یا تجویزشده اجتماعی، فرد باور دارد دیگران از او انتظار دارند همیشه موفق و بیاشتباه باشد. برای مثال، دانشجویی ممکن است تصور کند اگر رتبه برتر دانشگاه نشود، خانوادهاش دیگر به او افتخار نخواهند کرد؛ حتی اگر خانواده چنین انتظاری را مستقیماً بیان نکرده باشند.
در این حالت، ترس از قضاوت و طرد شدن میتواند نقش مهمی در رفتار فرد داشته باشد. این سه نوع در مدل هیویت و فلت معرفی شدهاند و در مرور علمی اسمیت و همکاران نیز بررسی شدهاند.
تفاوت کمال گرایی مثبت و منفی چیست؟
یکی از پرسشهای رایج این است که کمالگرایی خوب است یا بد؟ پاسخ به نوع استانداردها و شیوه برخورد فرد با عملکرد خودش بستگی دارد.
در برخی منابع عمومی از اصطلاحات کمالگرایی مثبت و کمالگرایی منفی استفاده میشود. هرچند مجتبی تمسکی معتقد است کمالگرایی در هر گونه و نوعش بد است؛ چه مثبت و چه منفی. بااینحال، در پژوهشهای جدیدتر معمولاً دو مفهوم دقیقتر بررسی میشوند: تلاش برای دستیابی به استانداردهای بالا و نگرانیهای کمالگرایانه.
| ویژگی | کمالگرایی مثبت یا تلاش سالم | کمالگرایی منفی |
| هدفگذاری | بلندپروازانه اما انعطافپذیر | سختگیرانه و گاهی غیرواقعبینانه |
| واکنش به اشتباه | یادگیری و اصلاح | سرزنش و احساس شکست |
| احساس ارزشمندی | مستقل از یک نتیجه خاص | وابسته به موفقیت |
| برخورد با انتقاد | بررسی و استفاده از بازخورد | حساسیت و احساس تهدید |
| نتیجه احتمالی | پیشرفت و رضایت | اضطراب و فرسودگی |
برای مثال، فردی که تلاش میکند مهارت سخنرانی خود را بهبود دهد و اشتباهاتش را بخشی از یادگیری میداند، احتمالاً رویکرد سالمتری دارد. اما کسی که پس از یک اشتباه کوچک در سخنرانی، خودش را فردی ناتوان میداند، ممکن است گرفتار نگرانیهای کمالگرایانه باشد.
نکته مهم این است که حتی تلاش شدید برای عالی بودن نیز همیشه مفید نیست. اگر فرد برای رسیدن به استانداردهای بالا، خواب، روابط یا سلامت خود را قربانی کند، این تلاش میتواند آسیبزا شود.
کمال گرایی از کجا میآید؟
علت کمالگرایی چیست و چرا بعضی افراد بیش از دیگران به عملکرد بینقص اهمیت میدهند؟ پژوهشها نشان میدهند ریشه کمالگرایی معمولاً به یک عامل محدود نمیشود، بلکه ترکیبی از ویژگیهای فردی، تجربههای دوران رشد و تأثیر محیط اجتماعی است.
تجربههای کودکی و شیوه تربیت
کودکانی که محبت یا تأیید را عمدتاً هنگام موفقیت دریافت میکنند، ممکن است بهتدریج باور کنند ارزشمند بودن به عملکردشان وابسته است. همچنین انتقاد شدید، انتظارات بیشازحد یا مقایسه مداوم با دیگران میتواند در شکلگیری نگرانیهای کمالگرایانه نقش داشته باشد.
در یک مطالعه طولی روی ۳۰۲ کودک، برخی رفتارهای منفی و مداخلهگرانه والدین با مسیر رشد کمالگرایی ناسازگارانه ارتباط داشتند. البته این یافته به معنای آن نیست که تمام افراد کمالگرا تجربه تربیتی مشابهی داشتهاند.
مجتبی تمسکی نیز یکی از اصلیترین ریشههای کمالگرایی را رفتار والدین در کودکی میداند و معتقد است:
کودک در سنین پایین تمام تلاشش جلب رضایت والدین است. حالا اگر والدین او را با شرط دوست داشته باشند، او یاد می گرد زمانی دوست داشتنی است که اشتباهی از او سر نزند. به همین دلیل خود را همیشه با قید و شرط دوست دارد.
ترس از شکست و قضاوت دیگران
برای برخی افراد، اشتباه کردن صرفاً یک تجربه ناخوشایند نیست؛ بلکه تهدیدی برای تصویر ذهنی آنها از خودشان محسوب میشود.
چنین فردی ممکن است با خود فکر کند: «اگر شکست بخورم، دیگران متوجه میشوند بهاندازه کافی توانمند نیستم.» در این شرایط، تلاش برای بینقص بودن به راهی برای جلوگیری از شرمندگی و انتقاد تبدیل میشود.
ویژگیهای شخصیتی و محیط اجتماعی
خلقوخو، حساسیت نسبت به ارزیابی دیگران، تجربههای تحصیلی و فرهنگ رقابت نیز میتوانند در شکلگیری یا تداوم کمالگرایی نقش داشته باشند.
برای مثال، محیطی که فقط رتبه اول را ارزشمند میداند، ممکن است این تصور را تقویت کند که موفقیتهای معمولی کافی نیستند.
پژوهشهای مربوط به انتقال بیننسلی کمالگرایی نیز نشان دادهاند که یادگیری از رفتار والدین و دریافت تأیید مشروط میتوانند از مسیرهای احتمالی رشد این ویژگی باشند.
شناخت این عوامل به معنای مقصر دانستن خانواده یا محیط نیست. هدف از خودشناسی این است که فرد بفهمد باورهای سختگیرانهاش چگونه شکل گرفتهاند و کدامیک از آنها امروز دیگر به او کمک نمیکنند.
کمال گرایی چطور به اهمال کاری و کارهای نیمه تمام میرسد؟
شاید عجیب به نظر برسد، اما کمالگرایی افراطی همیشه باعث تلاش بیشتر نمیشود. گاهی دقیقاً نتیجه برعکس دارد و فرد را از شروع یا تمام کردن کارها بازمیدارد. برای همین است که در بسیاری از منابع و دورهها از جمله دوره خودشناسی مجتبی تمسکی دو مفهوم کمالگرایی و اهمال کاری در کنار هم آمدهاند؛ چرا که ریشه اهمال کاری همیشه و یا در اکثر موارد، کمالگرایی است.
فرض کنید میخواهید یک کسبوکار اینترنتی راهاندازی کنید. ابتدا تصمیم میگیرید لوگوی کاملی طراحی کنید، سپس به دنبال بهترین سایت میگردید و بعد احساس میکنید باید تمام جزئیات را از قبل مشخص کرده باشید. چند ماه میگذرد، اما هنوز کسبوکارتان شروع نشده است.
در چنین موقعیتی، ممکن است چرخه زیر شکل گرفته باشد:
- تعیین استانداردهای بسیار بالا
- ترس از اشتباه و نتیجه نامطلوب
- تعویق شروع یا اصلاح مداوم کار
- احساس گناه، اضطراب و خودسرزنشی
- بازگشت به انتظارات سختگیرانه و تکرار چرخه

از سوی دیگر، برخی افراد پس از انجام کار نیز نمیتوانند ذهنشان را از اشتباهات احتمالی جدا کنند. این وضعیت ممکن است با نشخوار فکری همراه شود؛ یعنی مرور مکرر افکار منفی بدون رسیدن به راهحل مؤثر.
در نتیجه، مشکلات کمال گرایی فقط به عملکرد تحصیلی یا شغلی محدود نمیشوند و میتوانند بر آرامش روانی، روابط و کیفیت زندگی نیز تأثیر بگذارند.
برای کاهش کمال گرایی از کجا شروع کنیم؟
غلبه بر کمالگرایی به این معنا نیست که دیگر برای موفقیت تلاش نکنید یا کیفیت کارهایتان را پایین بیاورید. هدف این است که استانداردهای انعطافپذیرتری داشته باشید و بتوانید بدون ترس دائمی از شکست، اقدام کنید. برای کنترل کمال گرایی میتوانید از راهکارهای زیر شروع کنید:
افکار کمال گرایانه خود را شناسایی کنید
اولین قدم، تشخیص افکاری است که باعث فشار روانی میشوند. برای مثال، وقتی با خودتان میگویید «اگر این کار عالی نشود، یعنی من شکست خوردهام»، لحظهای مکث کنید و از خودتان بپرسید:
- چه شواهدی برای این باور دارم؟
- آیا از دیگران هم انتظار دارم همیشه بیاشتباه باشند؟
- اگر نتیجه کارم معمولی باشد، واقعاً چه اتفاقی میافتد؟
این پرسشها به شما کمک میکنند افکار خودکار را بررسی کنید، نه اینکه آنها را بدون ارزیابی بپذیرید.
بهجای بینقص بودن، استاندارد «بهاندازه کافی خوب» تعیین کنید
برای هر فعالیت، پیش از شروع مشخص کنید چه نتیجهای قابلقبول است. مثلاً اگر قرار است گزارشی تهیه کنید، معیارهای اصلی آن را تعیین کنید و پس از برآورده شدن این معیارها، کار را به پایان برسانید.
این روش به معنای بیدقتی نیست؛ بلکه کمک میکند میان کیفیت مطلوب و صرف زمان بیشازحد تعادل برقرار کنید.
اشتباه کردن را بهصورت تدریجی تمرین کنید
یکی از راهکارهای شناختیرفتاری برای درمان کمال گرایی منفی، انجام آزمایشهای رفتاری است. برای مثال، میتوانید یک پیام معمولی را بدون چندین بار بازخوانی ارسال کنید یا کاری کماهمیت را بدون اصلاحات مکرر تحویل دهید.
سپس بررسی کنید آیا پیامد ترسناکی که پیشبینی میکردید واقعاً اتفاق افتاده است یا نه. بهتر است این تمرین را از موقعیتهای کمخطر شروع کنید؛ نه کارهایی که اشتباه در آنها پیامد جدی دارد.
ارزش خودتان را از عملکردتان جدا کنید
یکی از مهمترین تغییرات در کاهش کمالگرایی، پذیرش این موضوع است که عملکرد شما فقط بخشی از زندگیتان را نشان میدهد، نه تمام ارزش شخصیتان را. اگر در یک آزمون موفق نشدید یا پروژهای مطابق انتظارتان پیش نرفت، این اتفاق به معنای بیارزش بودن شما نیست.
تقویت عزت نفس و اعتماد به نفس میتواند به شما کمک کند تواناییها و محدودیتهای خود را واقعبینانهتر ارزیابی کنید.
پیشرفتهای کوچک را ثبت کنید
افراد کمالگرا معمولاً بیشتر به فاصله خود با هدف نهایی توجه میکنند تا مسیری که طی کردهاند. در پایان هر روز، سه اقدام مفید خود را یادداشت کنید؛ حتی اگر نتیجه آنها کامل نبوده باشد.
این تمرین میتواند توجه شما را از ارزیابی صرفاً نتیجهمحور به تلاش، یادگیری و پیشرفت تدریجی منتقل کند.
از روشهای درمانی مبتنی بر شواهد کمک بگیرید
درمان شناختیرفتاری یا CBT یکی از رویکردهای مطالعهشده برای کاهش کمالگرایی است. در یک مرور نظاممند و فراتحلیل منتشرشده در سال ۲۰۲۱، نتایج ۱۵ کارآزمایی تصادفی با مجموع ۹۱۲ شرکتکننده بررسی شد. یافتهها نشان دادند CBT متمرکز بر کمالگرایی میتواند نگرانی درباره اشتباهات، کمالگرایی بالینی و برخی علائم اضطراب و افسردگی را کاهش دهد.
البته پژوهشگران به محدودیتهایی مانند تعداد نسبتاً کم مطالعات و کمبود مقایسه مستقیم با درمانهای فعال دیگر نیز اشاره کردهاند. بنابراین، تغییر کمالگرایی امکانپذیر است، اما معمولاً به تمرین مستمر و اصلاح تدریجی الگوهای فکری و رفتاری نیاز دارد.
چه زمانی از روانشناس کمک بگیریم؟
کمالگرایی بهخودیخود یک اختلال روانی مستقل محسوب نمیشود؛ بااینحال، وقتی شدت پیدا کند، ممکن است به عملکرد روزمره و سلامت روان آسیب بزند. اگر کمالگرایی باعث شده است کارهای مهم را مرتب عقب بیندازید، از ترس اشتباه فرصتهای ارزشمند را از دست بدهید یا پس از هر شکست دچار خودسرزنشی شدید شوید، مراجعه به روانشناس میتواند مفید باشد.
همچنین اگر این الگو با اضطراب مداوم، خلق افسرده، اختلال خواب یا مشکلات جدی در روابط همراه شده است، بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود.
پژوهشهای بالینی نشان میدهند کمالگرایی ناسازگارانه میتواند در کنار مشکلاتی مانند اضطراب، افسردگی و اختلالات خوردن دیده شود؛ البته وجود کمالگرایی به معنای ابتلا به این اختلالات نیست.
روانشناس میتواند به شما کمک کند باورهای سختگیرانه، ترس از شکست و رفتارهای اجتنابی خود را شناسایی کنید و متناسب با شرایطتان برای تغییر آنها برنامهریزی کنید.
در کنار درمان تخصصی، آموزشهای معتبر خودشناسی نیز میتوانند به شناخت الگوهای رفتاری و باورهای شخصی کمک کنند؛ اما جایگزین رواندرمانی در موارد نیازمند درمان نیستند.
جمعبندی
کمالگرایی در نگاه اول ممکن است ویژگی مثبتی به نظر برسد؛ زیرا با تلاش، نظم و تمایل به پیشرفت همراه است. بااینحال، آنچه کمالگرایی را مشکلساز میکند، صرفاً داشتن اهداف بزرگ نیست، بلکه ترس از اشتباه، خودانتقادی شدید و وابسته کردن ارزش شخصی به نتیجه عملکرد است.
بررسی انواع کمالگرایی نشان میدهد این ویژگی میتواند از انتظارات سختگیرانه فرد نسبت به خودش، توقعات او از دیگران یا تصور فشار و قضاوت اجتماعی سرچشمه بگیرد. تجربههای دوران کودکی، شیوه تربیت و ویژگیهای فردی نیز ممکن است در شکلگیری آن نقش داشته باشند.
از طرفی، کمالگرایی افراطی همیشه به موفقیت بیشتر منجر نمیشود. نگرانی مداوم درباره اشتباهات میتواند فرد را در چرخه اهمالکاری، کارهای نیمهتمام و احساس نارضایتی گرفتار کند.
مهمترین نتیجه این است که برای پیشرفت کردن، لازم نیست بینقص باشید. میتوانید اهداف بلندپروازانه داشته باشید، برای آنها تلاش کنید و درعینحال اشتباهات خود را بخشی طبیعی از یادگیری بدانید.
شناخت افکار سختگیرانه، تعیین استانداردهای واقعبینانه، تمرین پذیرش اشتباه و کمک گرفتن از روانشناس در صورت نیاز، از مسیرهای مؤثر کاهش کمالگرایی هستند. در نهایت، موفقیت سالم زمانی شکل میگیرد که رشد کردن مهمتر از اثبات بینقص بودن باشد.
سوالات متداول
1- کمالگرایی چیست؟
کمالگرایی الگویی از افکار و رفتارهاست که در آن فرد استانداردهای بسیار بالایی تعیین میکند و ممکن است نسبت به اشتباهات و شکستهای خود حساسیت زیادی داشته باشد. این ویژگی زمانی مشکلساز میشود که ارزشمندی فرد به دستیابی به نتایج بینقص وابسته شود.
2- کمالگرایی خوب است یا بد؟
تلاش برای رسیدن به اهداف بالا لزوماً منفی نیست؛ اما کمالگرایی همراه با خودانتقادی شدید، ترس از شکست و انعطافناپذیری میتواند آسیبزا باشد. تفاوت اصلی در نحوه برخورد فرد با اشتباهات و نتایج نامطلوب است.
3- آیا ممکن است فقط در یک حوزه کمالگرا باشیم؟
بله. ممکن است فرد در محیط کار استانداردهای بسیار سختگیرانهای داشته باشد، اما در روابط اجتماعی یا فعالیتهای روزمره انعطافپذیرتر رفتار کند. کمالگرایی لزوماً تمام حوزههای زندگی را به یک اندازه تحت تأثیر قرار نمیدهد.
4- آیا کمالگرایی همان وسواس است؟
خیر. کمالگرایی و اختلال وسواس فکریعملی یکسان نیستند. اختلال وسواس معمولاً با افکار مزاحم و ناخواسته و رفتارهای تکراری یا اعمال ذهنی برای کاهش اضطراب همراه است. در مقابل، کمالگرایی بیشتر با استانداردهای سختگیرانه و ارزیابی عملکرد ارتباط دارد. تشخیص تفاوت این دو نیازمند ارزیابی تخصصی است.
دیدگاهتان را بنویسید